ทุกวันนี้หรือทุกๆวัน สิ่งหนึ่งที่เราจะเห็นเป็นประจำก็คือ 'เด็ก'

ซึ่งในความคิดของผู้ใหญ่บางคน แปลได้ว่า สิ่งมีชีวิตที่หันซ้ายหันขวา เงยหน้าเอนหลังอ้าปาก พร้อมกับคำถามที่ชวนน่าปวดหัวกับคำว่า 'ทำไม?' 

----

เด็ก คือสิ่งมีชีวิตที่เวลาไม่พอใจ จะร้องไห้

เด็ก คือสิ่งมีชีวิตที่เวลาเสียใจ จะร้องไห้

เด็ก คือสิ่งมีชีวิตที่ ณ เวลาไหน ก็จะร้องไห้เหมือนกัน ---ในทัศนคติของผู้ใหญ่'บางคน'

แล้วนั้นคือเหตุผลที่พวกผู้ใหญ่บางคนเกลียดเด็กๆงั้นหรือ?

นั้นคือสิ่งที่ฉันสงสัย..

ในทัศนคติของฉัน เด็กๆพวกนั้นก็เหมือนยอดอ่อนที่จะเจริญเติบโตเป็นรากฐานของชาติในอนาคต

เด็กคือสิ่งที่บริสุทธิ์ ที่ต้องมีรากฐานเดิมคอยปกป้องดูแล เปรียบเสมือน จ่าฝูงที่ดูแลลูกฝูงของตัวเอง

เมื่อย้อนกลับไป ในความจริงแล้ว ก็ไอ้รากฐานเดิมนั้น ก็คือยอดอ่อนเดิมมิใช่หรือ?

ก่อนที่พวกผู้ใหญ่เหล่านั้นจะเป็นอย่างที่เห็นทุกวันนี้ พวกเขาก็เคยเป็นเด็กมาก่อนเหมือนกัน

หรือพวกเขาจะลืมความเป็นเด็กไปหมดแล้ว?

ก่อนที่ทุกวันนี้พวกเขาเคารพต่อที่สาธารณะ พวกเขาก็เคยร้องไห้และส่งเสียงเจี้ยวจ้าวมาแล้ว

ก่อนที่ทุกวันนี้พวกเขาเฉยเมยกับกับสิ่งที่เรียกว่าของเล่น พวกเขาก็เคยร้องไห้ร้องพร่ำว่าอยากได้มาแล้ว

แล้วก่อนที่ทุกวันนี้พวกเขาเป็นผู้ใหญ่ พวกเขาก็เคยเจอกับความเป็นเด็กมาก่อนแล้ว

การที่เราเห็นผู้ใหญ่บางคนร้องยี้ เด็กยั้วะแยะไปหมด ยี้มันร้องไห้อีกแล้ว ยี้มันกรี๊ดอีกแล้ว

เราเองก็เคยสงสัยว่าพวกเขาก็เคยทำแบบนั้นมิใช่หรือ สิ่งที่เขาพูดเหมือนกับพวกเขาไม่เคยได้ทำมา

...นั้นคือสิ่งที่ฉันสงสัย

------

หากมองให้ลึกขึ้นอีก

เมื่อเราทุกคนเคยเป็นเด็ก เราก็อยากจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคต

แต่เมื่อเราเป็นผู้ใหญ่แล้ว เราก็ลืมความเป็นเด็กไป เติบโตที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงในอนาคต

จนลืมไปว่า.. เราเคยคิดว่าสิ่งที่เรียกว่าผู้ใหญ่  'สวยงาม'แค่ไหน?

--------------------------------

กำลังนึกถึงคาแรคเตอร์ของเด็กที่กำลังจะเป็นผู้ใหญ่ แต่ยังมีคำถามภายในใจมากมายว่า ทำไม? ทำไม? วัยผู้ใหญ่ช่างแตกต่างจากวัยเด็กเสียเหลือเกิน ชีวิตที่เคยวาดฝันไว้ตอนภายเด็ก หรือแม้กระทั่ง คิดกระทั่งการลืมความเป็นเด็ก ในสิ่งที่เราเคยทำ แต่เรากลับมองว่ามันเป็นเรื่องที่น่ารำคาญในเวลาที่ผ่านไปแล้ว

 

ปล. ข้อความทั้งหมดมิได้ต้องการจะลบหลู่ของเด็กๆหรือผู้ใหญ่ใดๆทั้งสิ้น เพียงเพื่อให้มีโอกาสคิดและยกตัวอย่าง และแสดงถึงแง่คิดในอีกแง่ของเด็กเท่านั้น  หรือมิได้ต้องการว่า ทัศนคติที่ผู้ใหญ่ไม่ชอบหรือเกลียดเด็กๆเลยค่ะ มีไว้เพียงยกตัวอย่างเฉยๆ

 

ปลล. เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน ยิ่งเติบโตสังคมก็ยิ่งเปลี่ยน สิ่งต่างๆยิ่งเวลาผ่านไปก็ไม่วันเหมือนเดิม และไม่มีวันกลับคืนมา 

ปลลล. วันเด็ก แม้จะไม่ใช่วันพ่อ วันแม่ หรือวันวาเลนไทน์ วันบลาๆ ก็บอกรักคนที่เรารักได้นะคะ บอกก่อนที่จะสายเกินไป :)

ปลลลล. เขียนไม่ค่อยลื่นเท่าไร ต้องขออภัยค่ะ

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ตอนนี้พี่ว่าพี่อยู่ก้ำกึ่งระหว่างรอยต่อของผู้ใหญ่กะเด็กเลยล่ะ พี่ยังไม่โตพอ แต่ก็ไม่ใช่เด็กแล้ว

พี่ก็เป็นคนนึงที่ไม่ชอบเด็กเล็กๆ ล่ะ เพราะพี่รับมือไม่เป็น ฮ่าๆ ทำดีที่สุดคืออยู่ห่างๆ ถ้าเห็นเด็กร้องไห้แล้วเข้าไปใกล้เดี๋ยวไปร้องไห้กะเด็กquestion

บางทีก็อยากกลับไปเป็นเด็กนะ อยากไปอ้อนปู่เพราะตอนนี้พี่ไม่มีปู่ให้อ้อนแล้วอ่ะsurprised smile

#4 By ★ Lucent on 2010-01-10 10:54

พอคนโตแล้ว จะเริ่มมองเห็นความผิดพลาดของตัวเอง (ซึ่งส่วนใหญ่เป็นความผิดพลาดในวัยเด็ก)

อีกทั้งยังมีอัตตาที่สูงขึ้นด้วย

ดังนั้น ผู้ใหญ่บางคนจึงไม่ค่อยชอบเด็กไงล่ะ เพราะเด็กคือตัวแทนของอดีตที่เต็มไปด้วยความผิดพลาด

#3 By ศรี on 2010-01-09 23:10

อ่าาาาาาาาาาาาาาาห์
เราเกลียดที่เวลามันสร้างปัญหาแล้วไม่รู้จักแก้ ไปโทษคนอื่น

#2 By pimmykiko on 2010-01-09 22:48

ทุกวันนี้คนมักจะลืมช่วงเวลาที่เคยเป็นเด็กไป
แต่ผู้ใหญ่ก็มักจะทำตัวเป็นเด็กๆบ่อยนะคะ(ในเรื่องที่งี่เง่า)

เด็กซน เด็กโวยวายไม่เกลียดหรอกค่ะ เกลียดพ่อแม่ที่ไม่รู้จักสั่งสอนมากกว่า

#1 By D.K. on 2010-01-09 22:45